Μετεωρίσεις αισθήσεων Ι

Σ' αναζητώ

Ζητώ το κορμί του να κουρσέψω.

Εκείνο που σηκώνει μαύρα βλέφαρα σημαία
στα μπλε μου μάτια,
και στο λίκνισμα της φωνής του ο Παράδεισος
ποθεί κόλαση να βρέξει.

Αναζητώ χείλη δακρυσμένα.
Νοτισμένα με λέξεις απ’ αψέντι,
που μέθυσαν το κόκκινο της ψυχής ,
και λείαναν τα μαρμάρινα της μοναξιάς μου σκαλοπάτια.

Σ’ αναζητώ
στη χούφτα που δεν σε φτάνει,
και στ’ όνειρο που σε δεσμεύει.

Άγιες Πόρνες

Είμαστε Ιερείς

της τρυφερής ματαιοδοξίας
του Αύριο

Οι Άγιες Πόρνες

άστρωτων φιλοδοξιών

Η ηδυπάθεια

πουλημένων ναών,

οι ξεκολλημένες εικόνες του Εγώ

η μόνη λύση

ενάντια στην υπόκωφη κραυγή

Και οι Θεοί υπάρχουν

όσο μας εξυπηρετούν,
απόγονοι κέρινων ομοιομάτων μας

Το ακλόνητο άλλοθι

της Σχετικής Ανθρώπινης Θεωρίας

ουαί κι αλίμονο

αν πάψουν να είναι

το άλλοθί μας

Ερχόμαστε..

Μαρία Ρ

Στ' άδεια κουφάρια σας

θα μπήξω τα νύχια μου

ό,τι επέμεινε από τη σάπια σας ψυχή

να ματαιώσω

και το ουρλιαχτό μου

χέρι λευκό θα γίνεται,
και θα τρυπά τον ουρανίσκο σας

Έτσι θ' αφήσω

τις δικές μου σιωπές

μες στο κορμί σας

και μες στην κόλαση του Δάντη

θα στοιβάζω τα όνειρά σας.

Εκείνα..
Με τη μυρωδιά φορμόλης..

Σσσσ.. ερχόμαστε..

Μ. Νικολάου

-Μια παλαιότερη εγγραφή, αφιερωμένη
σε όσους διαθέτουν διχαλωτή γλώσσα
και ανόητο μυαλό-

.....

Χάικου

-Νίκος Στεφάνου-

(Τα χάικου είναι του 17χρονου γιου μου)

Χάικου

Στίβεις τον ήλιο
και γεμίζει η κούπα
κιτρολέμονα!

Άτιτλο

Αβάσταχτο το κύμα,

χρόνια ολόκληρα να ξεπλένει στην άμμο

το δικό του πόνο

κι όσο λες πως προσπαθεί να τον βαπτίσει διάφανο,

τόσο αυτό το μπλε να κυριαρχεί στα βάθη του.

Ίσως να φταίνε τα κουπιά

στη βάρκα του σώματος,

που κάθε στιγμή ανακατεύουν τον ήχο των κοραλλιών

με το βλεφάρισμα του ήλιου...

Φοβάμαι...

Πόσο φοβάμαι απόψε…
Πόσο πολύ φοβάμαι!
Τα ίδια μου τα συναισθήματα.

Εκείνα που δεν τολμούσα δυο χρόνια τώρα
να απλώσω στα βράχια της λογικής να τα στεγνώσω.
Και τα έκρυβα.
Τα έθαβα. Στο βυθό των συνειδήσεων μου.

Φοβάμαι μ’ ακούς;

Εκείνον τον άνεμο
που κάθε νύχτα ουρλιάζει έξω απ’ το παράθυρο.
Όλα εκείνα που θέλησα ν’ αποφύγω,
και τώρα με σκοτώνουν.
Εκείνα που έδιωξα. Αυτά που με έδιωξαν.

Απόψε αναρωτήθηκα αν μ’ αγαπώ ή αν με μισώ.
Τελικά νομίζω πως με μισώ.
Πως κάνω κακό στον εαυτό μου.
Όχι γιατί το θέλω, μα γιατί το επιδιώκω χωρίς
να το καταλαβαίνω.
Έτσι, μεθυσμένα. Βουβά.

Απόψε κατάφερες να ξεριζώσεις από μέσα μου
αυτόν τον φόβο που βρισκόταν σε χειμερία νάρκη
εντός μου.

Και τώρα τρομάζω. Όλο και πιο πολύ.
Διστάζω.
Δειλιάζω.
Αναρωτιέμαι…
Αν θέλω κι αύριο ν’ αναπνέω.

Θέλω;
Κι αν θέλω, μπορώ;

Κι αν μπορώ, θα βρω τη δύναμη;

Φοβάμαι.
Πονάω.
Παράγω ενοχές…

Τις καταπίνω, κι η φωνή μου σβήνει στο σκοτάδι.

Πόσο πηχτή η νύχτα απόψε…
Πόσο μόνη.

Πόσο μου τρώει τα σωθικά.
Με καίει σα λαίλαπα και με αφήνει
στάχτη…

-Στο Θοδωρή Βοριά-