Άφησα τη σιωπή μου 
μες στα κάστρα σου,

μα κλείδωσες όλες τις πόρτες.

Τώρα ουρλιαχτά μονάχα αντηχούν
σ' αέναους ανέμους,
καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν

απ' τα θολά παράθυρα 
της παράνοιάς μου...

Δάκρυσε η βοκαμβίλια.
Δεν άντεξε το θάνατο 
της πέτρας στα πόδια της.

Έβαψε τα χείλη 
σε μωβ απόχρωση
και έκλαψε βουβά φορώντας μαντήλι ένα νησί...