κι έβγαλες σπαθί, τυλιγμένο σε μπαμπάκι
για να μη αισθανθώ το χτύπημα.
Έτσι νόμισες...
Και όταν άρχισα να αιμορραγώ, μ' άφησες
γι άλλη μια φορά κι έφυγες.
Όμως πριν θάνατος νιώσω ξανά
θυμάμαι που υποσχέθηκες πως έχεις το θάρρος
μπροστά μου να φανείς.
Μ' αναρωτιέμαι...
Το 'χεις; Ή μήπως θάρρος θεωρείς
να ρχεσαι και να φεύγεις με το σπαθί στο χέρι.
Εκείνο το σπαθί που εγώ σου χάρισα
εικοσιπέντε Οκτώβρη...
21 PATHS:
Πως γίνεται να προκαλούμε τον θάνατο μας; Πως γίνεται και ο έρωτας γινεται πολλές φορές δρεπάνι και ο θύτης είναι αυτός/τή που ερωτευτήκαμε. Ακόμα και η ημέρα του θανάτου έχει γενέθλια!
Καλημέρα Μαρία
Αχάριστη καρδιά
Δε σου ‘φτασαν τόσα χρόνια που σε περίμενα;
Χωρίς μέτρο σ’ αγάπησα………………………………..
Απ’ όλους με χώριζε η βαριά σκιά σου.
Τεράστια σαν τις αποστάσεις που μας χώριζαν,
Σαν τη σιωπή σου που πολλαπλασιαζόταν με τους χρόνους
Σε θάνατο διαρκείας……………………………………..
Κι οι μέρες τριακόσιες εξήντα πέντε
Κι οι νύχτες διπλάσιες.
Μια αιωνιότητα γίνηκες
Απουσιάζοντας από τη λαμπερή νιότη μου
Που μάζευε με τις αγρύπνιες,
Που θάμπωνε
Αφού δεν καταύγαζε πια τη λατρεία του βλέμματός σου
……………………………………………………………………….
Αχάριστε, αχάριστη καρδιά
Δε σου ‘φτασαν τόσα χρόνια που σε περίμενα.
Μόνος διάλεξες την ώρα να ‘ρθεις.
Τώρα. Τώρα που είναι όλα πίσω
Και τίποτα μπροστά μου.
Χωρίς μέτρο σ’ αγάπησα
Και χωρίς έλεος για τους άλλους.
……………………………………………………………………..
Η τελευταία μαχαιριά της προδοσίας
Μου σταματούσε την καρδιά……………………….
Αχάριστε, αχάριστε,
Μ’ άφησες ολομόναχη.
Αλλά εσύ,
Ποιόν έχεις εσύ;
ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
«ΠΟΥ ΈΔΥ ΜΟΥ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ»
Μόνοι μας το δίνουμε το σπαθί που θα μας πληγώσει
Καλή μου,
Μόνοι μας εκχωρούμε το δικαίωμα στον πόνο.
Αυτό είναι το τίμημα της αγάπης.
Χαμόγελο σου στέλνω.
Μα μόνο ο θάνατος πιστοποιεί έγκυρα την ύπαρξή μας. Κι ο θάνατος του έρωτα είναι δελτίο ειδήσεων τεθνεώτων ονείρων...
Καλώς σε βρίσκω!
Η λέξη θάρρος έχει χάσει την ουσία της στις μέρες μας Μαρία.
Την μπερδεύουν με το θράσος και εκεί αλλάζουν όλα!!
Γλυκιά καλησπέρα
Γιατι μου το κανεις αυτο βρε Μαρια...
Επρεπε να αφησω τον χρονο να κλεισει τις πληγες αλλα...Μαλλον δεν εκανε τιποτα...Και τωρα...:(
Εκεινο το σπαθι...ΜΜΜ...
Με τι προσχημα του το χαρησες...?
Με αυτο θα μπορουσε να μπει πιο ευκολα στην καρδια σου?
NIKOΛΑ
Γίνεται Νίκο μου
Και η μερα του θανάτου φυσικα και εχει γεννεθλια...
Καλημερα...;;;
----------------------
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
Ευχαριστω πολυ για τους στιχους.
Και φυσικα εμεις εγχωρουμε το δικαιωμα αυτο εχεις δικιο...
----------------------
ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ
Ο θάνατος εν ζωή ειναι αυτος που θαβει περισσοτερο την ψυχή...
Καλως ηρθες
----------------------
ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΑ
Θα συμφωνησω μαζι σου Αναστασια...
Και οχι μονο την μπερδευουν μα παντα προσπαθουν να βγουν κι απο πανω...
----------------------
ΕΦΗΒΕ
Προσχημα;
Νομιζα πως μεσα του ήταν Σαμουράι...
Αλλα αποδειχθηκε δολοφονος ψυχης...
Της δικης μου ψυχής.
---------------------
Μαράκι μου,
αρχικά να πω πως χάρηκα πολύ που σε γνώρισα.
Και για τις λέξεις σου θα πω:
Μερικοί άνθρωποι, έχουν μέσα τους τόσο φόβο, που κρύβονται ακόμη κι από τις ίδιες τους τις πράξεις.
Κι ο φόβος αυτός άλλοτε χαρίζεται κι άλλοτε αιτία γίνεται για πιο φρικτές δολοφονίες.
Φιλιά πολλά
Από τα καλύτερά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό που σε γυροφέρνω.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά το "μαύρο" σου είναι ακαταμάχητο.
Μια σχιζοφρενής που από έρωτα δάνεισε σπαθί μια μέρα μετά από σένα.
Και λέω δάνεισε γιατί όπως λέει και ο Καββαδίας τα στιλέτα αλλάζουν χέρια με αστραπιαία ταχύτητα.
Υ.Γ
Μα, και πιφτόλια ΚΑΙ σπαφιά;
Τι θα γίνει με σένα;
:P
Μαράκι μου, όσο και να τυλιχτεί σε μπαμπάκι το σπαθί, το χτύπημα πάντα το ίδιο πονάει!
Φιλιά, καλό απόγευμα!
Ετσι χτυπούν οι ύπουλοι με το μπαμπάκι. Και πονούν πολύ περισσότερο, γιατί δεν το περιμένεις. Πάντως μη χαρίζεις εύκολα σπαθιά γιατί πονούν.
Και όταν άρχισα να αιμορραγώ, μ' άφησες
γι άλλη μια φορά κι έφυγες.
Όμως πριν θάνατος νιώσω ξανά
θυμάμαι που υποσχέθηκες πως έχεις το θάρρος
μπροστά μου να φανείς.
Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο πολύ μιλάς στην Ψυχή μου. Λέξεις που δεν τολμά να αποκαλύψει ούτε στην καρδιά της... Γιατί να του προσφέρεις αυτό το σπαθί.
Για εμένα η ημερομηνία είναι 9 Ιουλίου λίγο πριν θυμιθώ τη μέρα της γεννησής μου.
Χίλια μπράβο και συνεχισέ, σε παρακαλώ, να μιλάς στην Ψυχή μας!!!
Ακόμη και τα θρίλερ ξέρει η πένα σου κεντίδι χρυσοβελονιά να κάνει
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλές
πόλεμο ανοιχτό με τον Έρωτα έχεις στήσει Μαράκι μου. Σε καλό σου.
Νομίζω οτι και κείνος σε επιλέγει ισχυρό αντίπαλο και καταξιώνεται μέσα από την μάχη που δίνει μαζί σου
και καταγράφεται λέξη προς λέξη στους στίχους σου.
http://ligery.pblogs.gr
http://pygemos.blogspot.com
http://lygeri.pblogs.gr
ΤΟΝΙΑ
Είσαι πολύ γλυκό παιδί και γω χάρηκα πολύ που γνωριστήκαμε.
Οσο για τους αλλους και γω ετσι πιστεύω πως φοβούνται τον εαυτο τους πανω απ ολα...
---------------------
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ
Εχω μια ταση με τα οπλα...
Παντα μου αρεσαν
Καλησπέρα και σε ευχαριστω για το σχόλιό σου
---------------------
ΕΛΕΝΑ
Μπορει και χειροτερα...
----------------------
ΡΕΝΑ
Ενα και μοναδικο χάρισα.
Ή μάλλον να πω καλύτερα δώρισα...
Και τέλος...
----------------------
POWERLESS POWER
Ολοι μας καποια στιγμή βρίσκουμε κομματια μας σε αλλες λεξεις
Τιμή μου...
----------------------
ΓΛΑΡΕΝΙΑ
Μια γλυκιά καλησπέρα για σενα
Από τη νύχτα.......γιατι εγω μονο γλυκια δεν μπορω να στειλω σημερα ...
--------------------
ΛΥΓΕΡΗ
Ολα πολεμος δεν ειναι...;
Αυτό το χτύπημα πονάει περισσότερο, το ύπουλο και το κατ' επανάληψη.. μα και που το ξέρουμε κατά πάνω του πέφτουμε.
Οι φωτογραφίες που έχεις πάνω και δεξιά είναι απίθανες!
Καλή σου νύχτα Μαρία..
ίσως εμείς να διαλέγουμε τα όπλα με τα οποία μας σκοτώνουν...
κι εκείνοι φυσικά και το εκμεταλλεύονται. η έκπληξη θα ήταν να επινοούσαν κάτι άλλο. δε βαριέσαι...
θάνατοι όλοι...
φιλιά βρόχινα...
Kαλημέρα Μαράκι μου
Χωρίς τίτλο
χωρίς θάρρος
με θράσσος
ένα "χωρίς" και ένα "με" είναι η ζωή μας όλη.Αν ταίριαζαν κάπου κάπου τα δικά μας "χωρίς" και "με¨" καλά θα ήταν.
Σε φιλώ πολύ
καλημέρα φωτεινή!
Πολύ όμορφο Μαρία !!!
Αν ξανακάνεις δώρο ένα σπαθί,κράτα και μιά ασπίδα...
ΜΑRGO
Αλήθεια...πάντα πάνω τους πέφτουμε.
Παντα τελικα ακολουθουμε εμεις οι ιδιοι το μαχαίρι.
Καλη σου μερα
------------------
ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
Θάνατοι ολοι κι εμεις ο σταυρός τους...
------------------
ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ
Ευχομαι παντα να ναι η ζωή σου οπως τον τελευταίο κυρίως χρόνο.
Ολα τα αλλα αστα σε μας που χουμε μαθει...
Φιλια στη μπέμπα σου
-------------------
ΠΑΝΔΩΡΑ
Δεν το χα σκεφτει τοτε
Βλεπεις...δεν περιμενα ποτε να γυρισει εναντίον μου αυτο το σπαθί...
Πολύ ποιητικό να σφάζεις κάποιο με μπαμπάκι!
Σαν να χαστουκίζεις κάποιον με το γάντι!
ΑΘΕΕ
Οταν χαστουκιζεις με το γαντι ο αλλος δεν νιωθει τον πονο...
Ενω το σπαθί οπως και να το καρφωσεις αιμα θα χυσει..
Ανάρτηση Σχολίου