ζωγραφίζουν τη νύχτα μου
Αποστηθίζω φτερουγίσματα πουλιών
στο τζάμι επάνω
Δίνομαι στον άνεμο να με ταξιδέψει
σε πόλεις Αρχαίων χρόνων,
στης Βαβυλώνας τα πετρώματα
να περπατήσω
Κοιμίζω τ’ όνειρο και το παγιδεύω
σε μαντήλι δαντελένιο
να’ χω τα βράδια να ονειρεύομαι
ελεύθερη αρώματα αισθήσεων.
22 PATHS:
Δίνομαι στον άνεμο να με ταξιδέψει...
να κλείσω τα μάτια και ξάφνου να βρεθώ σε άλλες μυρωδιές, να αγκαλιάσω τους κίονες του οικοδομήματος της αγάπης, της μοναξιάς ή του πόνου!
Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει ένα ταξίδι, όταν κλείνεις τα μάτια.
Καλημέρα Μαράκι μου!
Είναι ωραίο, να αφήνεις να σε παρασύρει ο άνεμος, να γίνεσαι ταξιδευτής, να βλέπεις εικόνες, να ακούς ήχους και να μυρίζεις μυρωδιές.
Να σου πω κάτι που το έχω σκεφτεί αρκετά. Τα όνειρα μας πολλές φορές είναι σαν ατομικές φυλακές που εμείς δημιουργήσαμε, ενώ δεν θα έπρεπε να έτσι! Τότε είναι που το όνειρο μετατρέπεται στον χειρότερο εφιάλτη και δεν λέει να τελειώσει το βάσανο. Έρχεται εκεί και θρονιάζει σαν κατακτητής, κάνοντας μας τρόπαιά του. Η λύση είναι να ανοίξουμε τα βλέφαρα, να μπει φως, να μην προλάβει να υπάρξει μετείκασμα, ώστε να σταματήσει, έστω και βίαια η ταλαιπωρία του νου και της ψυχής!
Καλημέρα και από εδώ :- )))
Πόσες μα πόσες φορές δεν αφηνόμαστε στον άνεμο και στο όνειρο να μας ταξιδέψει εκεί που η ζωή δε μας πάει σχεδόν ποτέ.Πολύ όμορφο! Καλημέρα Μαρία στην ηλιόλουστη μέρα που ξημέρωσε. Ξέρω εσύ αγαπάς τη βροχή.
άφήνεσαι... στον άνεμο και ας σε βγάλει σε γη δύκολη.
Δίνεσαι... και δεν πέρνεις τίποτα. Το μόνο που μπορείς να ελέγξείς είναι την άναμνηση που θα κλειδώσεις...
"Μυστικά" φιλιά!!!
ΤΟΝΙΑ
Πιστεύω πως τελικα ειναι λαθος μας να κλεινουμε τα ματια.
Δεν ξερω, αλλα εχω την γνωμη πως γινονται μεγαλυτεροι οι εφιαλτες σαν τα ανοιγουμε
---------------------
ΝΙΚΟΛΑ
Να με παρασύρει ο ανεμος ναι...
Μα εκανα και ποτε κατι αλλο...;
---------------------
ΡΕΝΑ
Μερικες φορες ζηλευω την απομόνωση σου...
(ξερεις τι εννοω)
ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Δενομαι και δεν παιρνω τιποτα...
Σ ευχαριστω για το πέρασμά σου
αυτό το ταξίδι στη Βαβυλώνα το έχω ονειρευτεί κι εγώ... μεθυστική η σημερινή σου γραφή... καλημέρα!
Κρυα ομως η χθεσινη νυχτα...
Ο ανεμος σε πηγε να δεις εκεινα που επρεπε να δεις...
Και εσυ ταξιδεψες...
Φυλαξες το ονειρο...Ελπιζω να ειναι το παλιο ονειρο...Το κακο...!
Ακουμπάω τη γλώσσα αναιπέσθητα στο δάχτυλο. Το σηκώνω ψηλά. Βορειοανατολικά θαρρώ θα πάμε. Κι αφέθηκα για 'κει. Μα τελικά όλα γίναν στρόβυλος κι εκεί που βρέθηκα δεν ήταν μέρος της πυξίδας, μόνο μιας καταιγίδας παλιάς. Τώρα μόνο το μαντήλι(δεμένο στο λαιμό σα φουλάρι) κουνιέται που και που. Λίγο.
-Άπνοια- Για πόσο Γαμώτο;
Αφού ταξιδεύεις ακόμα, είσαι σε "καλό δρόμο"... Χαίρομαι!
Καλή εβδομάδα!
Ο άνεμος, πηγή μεταφοράς της ζωής.
Και όμορφη αυτή η ονειροπαγίδα των τελευταίων στίχων.
Σου στέλνω για όνειρα γλυκά:
http://www.youtube.com/watch?v=I2ksOtvLg_Y
Ομως ουτε για μια στιγμή
δεν χάθηκε η ελπίδα.
θα σηκωθεί ψηλά
να γεμίσει τα σκοτάδια
φως
να ζεστάνει τα κορμιά
αυτων που ονειρεύονται...
Καλή εβδομάδα
NHMEΡΤΗ
Θα το θελα πραγματικά αυτο το ταξίδι στη Βαβυλώνα...
Καλη σου μερα
-------------------
ΕΦΗΒΕ
Και τι να το κανω αληθεια αυτο το ονειρο μου λες; Εσυ αληθεια τι θα το εκανες...
-------------------
ERASERHADE
Ισως για ολη την επομενη συνεχεια...
Καλως ήρθες
--------------------
ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ
Ποτε δεν ξερεις τα ταξιδια που καταληγουν...
--------------------
ΑΣΤΡΙΑ
Και γω μια γλυκια καλημερα για σενα
--------------------
ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΕ
Δεν ειμαι για τιποτα σιγουρη πια...
Καλη βδομαδα να εχεις
Αυτή η διαφυγή μας μέσα από τον άνεμο και η αναζήτηση καταφύγιου στο όνειρο ,είναι το φαινόμενο της "μετάβασης" κάπως έτσι λέγεται στην Ψυχολογία.
Εγώ το νομίζω άμυνα στην θλίψη μας.
Που σημαίνει το καλύτερο αντικαταθλιπτικό.
Όσα όνειρα θες βάλε στη χούφτα σου και ταξίδεψε μαζί τους. Ακίνδυνα είναι....
Φιλιά και καλημέρες σε όλη την παρέα
http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr
http://pygemos.blogspot.com
The answer my friend is blowing in the wind!
μάθε τα φτερουγίσματα
ταξίδι θα σε πάνε
σαν μάθεις να πετάς
θα ζωγραφίσεις την ανατολή
την αγάπη μου
φιλιά
ΛΥΓΕΡΗ
Μα τα παντα άμυνα δεν ειναι Λυγερή μου τελικα...;
ΚΟΥΚΟΣ
Ω ποσα χρονια ειχα να ακουσω τη λατρεμενη Joan...
Σ ευχαριστω πολυ :)
-----------------
ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ
Προσπαθω...δεν φανταζεσαι ποσο προσπαθώ...
μα τι φωτό κι αυτή!
(ξέρω, στον κόσμο μου...)
:))
φιλιά βρόχινα...
Ολοι στον κοσμο μας ειμαστε mon ami...
Και μενα με τρελανε η φωτο που την βρηκα χθες :)
Αρώματα αισθήσεων.Συνειρμοί που μας κρατούν τη μνήμη και το παρόν άρρηκτα δεμένα.Καλό βράδυ Μαρία.
Σήμερα σε σκεπτόμουν Γιάννη.
Κοιτα να δεις συμπτωση.
Μια καλημερα απο μενα , σ ευχαριστώ
Ανάρτηση Σχολίου