Poetry Paths

Το "ταφ" του Τέλους

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Mon, 23 Nov 2009 05:45:00 +0000

Ο ήλιος μπαίνει δειλά
απ’ το παράθυρο
Η μοίρα τον διώχνει
και κλείνει την κουρτίνα

Εσύ ανιχνεύεις μια μικρή ,
τόση δα ελπίδα
σε βιβλία που κρύβεις κάτω
απ το μαξιλάρι.

Εγώ γράφω.
Γράφω συνέχεια.
Δεν ξέρω τι , δεν μπορώ να ξέρω .
Δεν διδάσκεται το συναίσθημα

Μονάχα τα εικοσιτέσσερα γράμματα
της αλφαβήτου έμαθα
και μ’ αυτά προσπαθώ να ενώνω λέξεις

Ποτέ δεν ήμουν το Άλφα
Ίσως υπήρξα κάποιες φορές το Έψιλον.
Ναι , ναι , υπήρξα το Έψιλον.

Ύστερα μου κάρφωσαν στους ώμους
το Ταφ..
Έψαχνα να βρω λέξεις που να μου ταιριάζουν,
και βρήκα το Τέλος.

Εγώ ακόμα γράφω,
Εσύ ακόμα με διαβάζεις

Κι αυτό το γαμημένο Ταφ
καρφί βαθιά στην ψυχή,
φορτίο σε ώμους προδομένους.

Σκούριασε και το παράθυρο με τα χρόνια
Δεν έχω δύναμη στα χέρια να τ’ ανοίξω
Βαρέθηκε κι ο ήλιος
Τα παράτησε

Η Νύχτα μόνο βρήκε τρόπο να τρυπώσει
Ξέρεις γιατί..
Ερωτευμένη πάντα με το Τέλος μου!

Τι να ζηλέψεις κι απ’ αυτήν..

Ντυμένη χήρα μια ζωή
να ψάχνει το άλλο της μισό.

Γι αυτό και φεύγει το πρωί
Ψάχνει τη μοίρα της αλλού.

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Fri, 20 Nov 2009 05:56:00 +0000

Στείρα καρδιά

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Wed, 18 Nov 2009 06:06:00 +0000

Δεν ξέρω αν δίστασα να βάλω
σε σειρά
τα όνειρα που είχαν μαζευτεί
έξω απ’ την πόρτα μου.
Μα ουρλιάζανε, κι είχα αφεθεί να τα κοιτάζω

Σε μια γωνιά , με μια κουβέρτα τυλιγμένη
να ζεσταθώ προσπαθούσα και να μείνω μόνη.

Μα όσο ξημέρωνε, τόσο χάνονταν οι φωνές τους.

Έτσι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι αν ήταν ερινύες
που κάηκαν με την Ανατολή.

Γύρισα κι έκλεισα τις κουρτίνες.
Άδειασα τα παγωμένα δάκρυα και στόλισα
με μια κορδέλα βυσσινί το χέρι μου.

Έτσι ένιωσα πως τα καλώ ξανά.
Μα είχα αγκάθια στην ψυχή που μάτωναν
ό,τι μ’ άγγιζε.

«Δεν φταίω εγώ» , ψιθύρισα στους τοίχους.

Έμεινε στείρα η καρδιά , και δεν γεννά
πια στεναγμούς.

Πως να χαϊδέψεις όνειρα και να μην τρέξει αίμα...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sun, 15 Nov 2009 07:08:00 +0000

Ανύπαρκτα χείλη
ζωγραφίζουν τη νύχτα μου

Αποστηθίζω φτερουγίσματα πουλιών
στο τζάμι επάνω

Δίνομαι στον άνεμο να με ταξιδέψει
σε πόλεις Αρχαίων χρόνων,
στης Βαβυλώνας τα πετρώματα
να περπατήσω

Κοιμίζω τ’ όνειρο και το παγιδεύω
σε μαντήλι δαντελένιο
να’ χω τα βράδια να ονειρεύομαι
ελεύθερη αρώματα αισθήσεων.

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Wed, 11 Nov 2009 09:32:00 +0000

Παραφύλαγες, πότε θα με δεις να περνώ στη γωνία
κι έβγαλες σπαθί, τυλιγμένο σε μπαμπάκι
για να μη αισθανθώ το χτύπημα.

Έτσι νόμισες...

Και όταν άρχισα να αιμορραγώ, μ' άφησες
γι άλλη μια φορά κι έφυγες.
Όμως πριν θάνατος νιώσω ξανά
θυμάμαι που υποσχέθηκες πως έχεις το θάρρος
μπροστά μου να φανείς.

Μ' αναρωτιέμαι...
Το 'χεις; Ή μήπως θάρρος θεωρείς
να ρχεσαι και να φεύγεις με το σπαθί στο χέρι.

Εκείνο το σπαθί που εγώ σου χάρισα
εικοσιπέντε Οκτώβρη...

Ερωτικό

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sun, 08 Nov 2009 06:16:00 +0000

Στην αταξία των ματιών σου

έρμαιο γίνομαι
καθώς μ’ αγγίζεις με εαρινές σιωπές
κι αινίγματα..

Κι εγώ στο «αχ» επάνω παραδίνομαι
κι ακροβατώ σε πόθων ατοπήματα.

Μικρούς σπασμούς βυζαίνεις
που χορεύουν στων μηρών μου
το μελτέμι,

και συ στο έλεος
των άλικων φιλιών μου,
αφήνεσαι στο οπώδες νέκταρ τους.

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Thu, 05 Nov 2009 08:20:00 +0000

Τσιγάρο έγινες και στάχτη
σε χρώματα θανάτου.

Κι όσο προσπαθώ να σε πιάσω
τόσο μου ξεφεύγεις
μέσα απ τα δάχτυλά μου.

Μορφή διαβόλου παίρνεις άλλοτε
κι άλλοτ' αγγέλου
και εισχωρείς στις τρύπες
του μυαλού μου.

Νιώθω να σε μισώ τόσο
μα τόσο πολύ,
που δεν μπορώ άλλο
να κρύψω τούτο
το μεγάλο έρωτα!

Κύκνειο όνειρο...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Mon, 02 Nov 2009 18:36:00 +0000

Μαγεύτηκα από το βλέμμα του μεθυσμένου φεγγαριού

και υπνωτισμένη χώθηκα στο χθες, από το ροζ μου παραμύθι...

Σα ξάφνου βρέθηκα κει που το ασχημόπαπο αλλάζει τη μορφή του

άρχισα με μανία να σκίζω το τοπίο μέχρι που μάτωσαν

τα δάχτυλά μου...

Θαρρείς και ζήταγα δικαιολογία να ξεριζώσω την καρδιά του κύκνου

που ως τώρα μου χάριζε τους καλύτερους εφιάλτες μου...

Νεράιδα της βροχής

Μα πως να ξεριζώσω την καρδιά που μέσα στα λευκά φτερά

κοίμιζε τη δική μου...

Μια ξιφολόγχη κάρφωσα ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα

κι έριξα λάμψη μια ευχή, μήπως και γεννηθεί ξανά

ο έρωτάς μας.

Μα πόσο το μισώ... πόσο πολύ, αυτό το ολοστρόγγυλο φεγγάρι,

κάθε που ασημόσκονη σκορπάει μες στις νύχτες μου

και βλέπω στον καθρέφτη τη μορφή σου...

Να 'ξερες πόσο το μισώ! Κι αυτό κι εσένα!

Κι έτσι όπως στάζει από τα δάχτυλα το αίμα,

έτσι με το πινέλο των βλεφάρων μου

το όνομά σου ζωγραφίζω στο κορμί μου,

κι ύστερα πέφτω νεκρή, στου ονείρου μου την πλάνη...

Μαρία Νικολάου

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sat, 31 Oct 2009 17:48:00 +0000

Γητεύτρα του πόθου των ματιών σου
μια ζωή.
Του κορμιού σου μαύρο πανί.

Εσύ, ταξιδευτής στ' άγνωστα νερά μου.
Στα χέρια που σε έπλαθαν σ' αγάπη.

Αναρωτιέμαι,
τι σχέση μπορεί να χει το "απόλυτο" από το "μίσος".
Η "ζήλεια" από την "απάθεια".

Το "τίποτα" των συναισθημάτων μου
ξαπλωμένο σ' ένα πεζοδρόμιο.
Παγωμένο σα θάνατος.
Κομματιασμένο, σαν ψυχή αιωρούμενη
πάνω απ' τον έρωτά σου.

Εκείνον που σταματούσε τους παλμούς μου.
Αυτόν, που ξέχασε να τους επαναφέρει
όταν έφυγε...

Μετεωρίσεις αισθήσεων...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Thu, 29 Oct 2009 20:32:00 +0000

Τα όνειρά μου συγκάλεσαν δίκη,
λόγω βραδινής παρενόχλησης
των βλεφάρων σου...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Tue, 27 Oct 2009 07:08:00 +0000

Ροζ δάκρυα

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sat, 24 Oct 2009 16:39:00 +0000

Φοβούμενη το Θάνατο, συνάντησα τη Ζωή.

Φοβούμενη τη Ζωή , τυλίχτηκα στην μπέρτα
του θανάτου.

Έρωτας και φωτιά σε κρυστάλλινα παγωμένα μάτια
ανασυνθέτουν αναμνήσεις.

Μ’ ένα λευκό ξεφτισμένο φόρεμα, και πόδια γυμνά,
κατηφορίζω το χιονισμένο τοπίο που ‘ναι κρυμμένο
πίσω απ’ τα θέλω μου.
Όλα καταλήγουν σ’ εκείνη την προβλήτα που ‘χει
το σχήμα ενός μικρού πελάγου...

Μια βαθιά ησυχία ψιθυρίζει στη νύχτα.
Της χτενίζει τα μαύρα της μαλλιά.
Της ζωγραφίζει σ’ ένα χαρτί, το σχήμα
και το χρώμα της μέρας.

Εγώ κοιτάζω. Δεν μπορώ να νιώσω αν είμαι ψηλά
ή χαμηλά.
Το ίδιο σκοτάδι παντού.
Τελικά γι αυτό λατρεύω τη νύχτα.
Τη βροχή. Το γκρίζο.
Κι όμως... δεν ξέρω τι βγάζω προς τα έξω.

Να, ξέρετε, έχω μια φίλη που όλα σε μένα
τα βλέπει ροζ!
Ναι ροζ!
Μου αγοράζει κουτάκια ροζ, βιβλία ροζ...

Και γω κρυμμένη πίσω από πολύχρωμες ζελατίνες
μαζεύω τα σύννεφα του Οκτώβρη και τα φυλάω
στα ροζ αυτά κουτιά.
Που θα πάει, κάποτε, θα θελήσουνε να φύγουνε
και στάξει από τα βλέφαρα η βροχή που τόσο λατρεύω.

Ξέρετε... δεν της έχω πει ποτέ , πως κι αν ακόμη
τα δάκρυα είναι ροζ,
δεν παύουν να ‘ναι δάκρυα...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Thu, 22 Oct 2009 05:54:00 +0000

Λευκοί έρωτες
άφησαν με τα χρόνια
χιόνια στην ψυχή.

Όρια

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Mon, 19 Oct 2009 17:49:00 +0000

Στα όριά μου έφτασα.

Δικάστηκα για όσα δεν είπα.

Γέμισα τους πνεύμονες με μικρές αμαρτίες
μέχρι που ο δρόμος έγραψε «τέλος».

Αγκάθι στην ψυχή η ματιά του κόσμου,
και οι λέξεις τους χαλίκια αιχμηρά.

Γέμισα βαρέλια με υπομονή
και τα ‘ριξα στη θάλασσα,
κι ύστερα έσπασα με δύναμη στα βράχια.
Κομματιάστηκα.

Ένα με την αρμύρα βούτηξα σε λίθινες σιωπές
και τις κατάπια όλες.
Μία μία.
Μέχρι που στράγγιξα και χώθηκα μαζί μ’ ένα καρφί
στα λάθη άλλων.

Αναστροφή.

Πώς να γυρίσει κανείς πίσω όταν τα πόδια του
στη λάσπη έχουνε θαφτεί…

Στα όριά μου αντίκρισα κι άλλους πολλούς,
να στέκονται στις κόχες των ονείρων τους.
Να προσπαθούν να κόψουνε απ’ το γκρεμό
λευκά λουλούδια για να στολίσουνε τις μνήμες τους.

Φύγαν κι αυτές.
Κυλήσανε. Ποιος να τις φτάσει.
Ποιος να προφτάσει να σωθεί.

Άγριοι καιροί.
Μας τύλιξαν σύννεφα μολυβί.
Και μεις - τρελοί - να προσπαθούμε από αυτά
να γαντζωθούμε…

Άνυδρος άνεμος

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sat, 17 Oct 2009 18:37:00 +0000

Πάντα έσκαβα

με τα μάτια μου τον ουρανό

Φύτευα ρίζες ξερές
κι άνθιζε η νύχτα
σ’ άγνωστους πλανήτες

Ταξίδεψα μακριά,
κι όπου κι αν πήγα
άνυδρο συναντούσα άνεμο

Γι αυτό κι έμαθα μονάχη
να δακρύζω.

Για να ποτίζω τα όνειρα
που χάνονται.

-2008-

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Thu, 15 Oct 2009 17:43:00 +0000

Σε σκοινί υγρό
κρεμάστηκ' ο θάνατος.
Oύρλιαξε η βροχή.

.

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Wed, 14 Oct 2009 04:18:00 +0000

Τελικά, όλα τα βλέμματα στο δρόμο
έχουν επάνω τους χαραγμένη θλίψη.

Την ξέρω τη θλίψη.

Γυρνάει από ψυχή σε ψυχή
και εδρεύει.
Σφουγγίζει τη χαρά, κι απλώνει σύννεφα
στα βλέφαρα.

Γεννά, και αναγεννάται...

Sad...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Mon, 12 Oct 2009 18:38:00 +0000

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sat, 10 Oct 2009 04:51:00 +0000

Άβατος δρόμος
ξεψυχά στην άκρια
μια πεταλούδα.

Φθινοπωρινός μονόλογος

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Thu, 08 Oct 2009 06:40:00 +0000

Πάνω στις χούφτες των βράχων
απλωμένο τ' αλάτι, ξεκουράζεται
κάτω απ' τις κόγχες του ήλιου.

Ν' αρνείται να δακρύσει ο Οκτώβρης
και να γαντζώνεται στα φτερά των γλάρων.

Έψαχνα στις άκριες των βλεφάρων σου
να μαζέψω ροδοπέταλα,
μα τα 'χε μουσκέψει η υγρασία του πρωινού.

Ένα φιλί ζητώ μονάχα,
να το κλείσω στων χειλιών μου το φάκελο
και να το στείλω καρφίτσα στο λαιμό σου...

12

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Tue, 06 Oct 2009 16:58:00 +0000

Τι ξέρεις εσύ από ζωντανούς,
όταν συνεπιβάτης ήσουν
στην άμαξα του Άδη

Δεν τις πουλάνε έτσι τις ψυχές
δεν το ‘ξερες;

Μα ποιος να σου το πει
όταν τα μάτια σου έσπερνες
σε λασπωμένο χώμα

Φυτρώσανε οχιές
που ρούφηξαν αργά
τα κόκκινα όνειρά μου

Μια ζαρωμένη μνήμη έγινα

Μια πεταμένη ανάμνηση
στον κάδο της ψυχής σου

Η ώρα 12.
Καμιά φωνή.
Μονάχα ο διάβολος
έχει δεμένα κρόταλα στα δάχτυλα..

-2008-

Αναρωτιέμαι...

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Sun, 04 Oct 2009 17:25:00 +0000

Μερικές φορές αναρωτιέμαι,

πως μπορούσες και τρυπούσες τα μάτια μου.
Πως εισχωρούσες μέσα απ’ την ψυχή
κι έβλεπες τη μορφή σου να καθρεφτίζεται
πίσω απ’ τα βλέφαρά μου.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι,
πως κατάφερνες να μπαίνεις τόσο εύκολα
σ’ αυτό το σώμα με το άρωμα τριανταφυλλιάς,
εκείνο που ‘χε αφή βρεγμένου ξύλου
και στέγνωνε μονάχα ανάμεσα στα χέρια σου.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι,
πως μου ξέφευγε εκείνο που ‘δειχνε θαμπό
πίσω απ’ τ’ αόρατο της ματιάς σου.
Πως αναμάρτητη ζωγράφισα μονάχη πάνω μου
κόκκινες αμαρτίες, σαν πέρναγα ολόκληρη
μέσα απ’ τις φλέβες σου.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι,
γιατί δεν μπόρεσα να αναρωτηθώ
χρόνια πριν…

Θύελλα γεννημένη

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Fri, 02 Oct 2009 05:07:00 +0000

Γεννημένη Γυναίκα

Θάλασσα, αντάρτικο κορμί
με φύκια απόκοσμα ασημένια
πάνω στα στήθη
κι έρωτες ανεξίτηλους,
θαμμένα τατουάζ στον αφαλό.

Δεμένη σε ηδονές
κι ανέμους Νότιους
να στροβιλίζονται στα υγρά μαλλιά μου
κοράλλια κόκκινα, κι ανάσες σιωπηλές.

Γεννημένη Καλυψώ

σε πόθους σαρκικούς
να δένω χέρια αρρενωπά
και χείμαρρους να σβήνω
σε κόκκινα φιλιά.

Θύελλα γεννημένη

στο φάρο σου επάνω
ταλαντεύομαι
και τ’ όνομά σου μ’ αίμα υπογράφω
σ΄ έρωτα φλέβες,
μ’ αιχμηρές δαγκωματιές..

-Αφιερωμένο σ' έναν αντάρτη Άνεμο-

Το φίδι κι εγώ

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Wed, 30 Sep 2009 09:23:00 +0000

Άκουσα βήματα στα σκαλοπάτια.

Ένα φίδι βημάτιζε σκεπτικό.

Πέρασε πάνω απ τις σκέψεις μου

και τις μάτωσε με το βάρος της θλίψης του.

Ένιωσα το δηλητήριο που είχε εισχωρήσει

μέσα απ’ τα μάτια του στα δικά μου.

Ένιωσα τη σιωπή να ουρλιάζει δυνατά

και να μου τρυπάει τ’ αυτιά.

Πόση πίκρα… πόση πολύ πίκρα.

Σαν τον καθημερινό μου καφέ.

Σαν τη ζωή που γλίστρησε στην υγρασία

της αυλής.

Χώθηκε στο κόκκινο γεράνι και του ‘κλεψε το χρώμα.

Ήθελε να πάρει χρώμα πορφυρό.

Το τύλιξα στο στήθος.

Μαντήλι αιμάτινο που μου ‘σφιγγε το λαιμό σε κάθε ανάσα.

Γλίστρησα μαζί του κι έγειρα στο κρύο σκαλοπάτι,

έτσι, ντυμένη πειρασμός…

Εκείνο αναζητούσε πόδια να ξεφύγει απ’ τη γη,

και γω διψούσα να σέρνω το κορμί σε υγρά φυλλώματα.

Βοήθεια!
Φωνάζει βοήθεια!
Το πνίγω...

Σε φοβάμαι

marynik@otenet.gr (Μαρια Νικολαου) — Mon, 28 Sep 2009 18:11:00 +0000

Αγάπησέ με θα πω ,

μα τα χέρια μου θα κρατούν χώμα κόκκινο
να σου ρίξουν στα μάτια,
αν τύχει και την καρδιά σου δω να χτυπά
με ήχους λευκούς.

Πρόδωσέ με αν μπορείς,
μες στις ρίζες των δέντρων φυτεύω αναμνήσεις
και προέκταση κάνω των χεριών μου τα λάθη.

Θα σε πνίξουν τη νύχτα.

Δίχως σύννεφα απόψε οι ανάσες.
Φίδια σέρνονται στου κορμιού μου τα «θέλω».
Κι’ η βροχή ποτισμένη με πικρό δηλητήριο,
των φιλιών μου κεντήματα παλιά
περιμένουν έναν άλλο χειμώνα.

Μ’ ένα χιόνι γαντζωμένο στων δακρύων σου
το κρύσταλλο. Να κρυώνει κι αυτό όταν πέφτει στη γη.

Μίσησέ με θα πω,
κάθε μέρα που εγώ σε χαρτιά θα μιλάω για αγάπη
θα ‘χω κρύψει στα νύχια ανάμεσα πίκρα
άμυνά μου να έχω το γκρίζο και το μαύρο,
το αέναο του αιώνιου τίποτα.

Με φοβάσαι.
Σε φοβάμαι.
Μ’ αγαπάς.
Μην το πεις. Δεν πιστεύω σε Θεούς και σε Έρωτες πια.
Σκουριασμένη ζωή , δεμένη σε παροπλισμένο πλοίο.

Μην ανασαίνεις.
Πνίγομαι!